„Spożyjcie a będzie Wam wypłukane.”
IzbWytrz 2, 33

Konklawe Świeckiego Kościoła Wandejskiego

  1. Wanda – Zenon Przeżechowicz, 1917-1956. Twórca i założyciel sarmackiego ruchu robotniczego. Postać najwybitniejsza z wybitnych. Przez lata przewodził wszystkim zwolennikom postępu w v-świecie. Po jego zniknięciu w roku 1956, w trakcie rewolucji leblandzkiej, żagiew rewolucji dalej poniósł jego najbliższy współpracownik, Janusz Żenada. Więcej o tow. Wandzie, dowiecie się czytając Pisma Świeckie.
  2. Gerwazy I – Janusz Żenada, 1956-2002. Najbliższy współpracownik towarzysza Wandy jeszcze z czasów krwawego reżimu Mikołaja Mikołaja. Uświadomiony klasowo podczas jednego z pierwszych większych wieców KPS w Grodzisku, gdzie pracował jako tania siła robocza w korporacji Innuendo. Po wydarzeniach rewolucji leblandzkiej, ziemski następca towarzysza Wandy. Bliski przyjaciel komendanta Krystyny. Również o jego życiu traktuje wiele ksiąg Pism Wandowych.
  3. Urban I – Początki jego wandyfikatu giną w mroku dziejów schyłku WKRP i początków Księstwa Sarmacji, w okolicach roku 2002, kiedy to zastapił na stanowisku Ojca Świeckiego Janusza Żenadę. Do Mandragoratu przybył po długiej pielgrzymce 4 kwietnia 2005 r. Mówi się, że był Trzynastym Towarzyszem Broni Wandy. Czasy jego rządów w Świeckim Kościele to okres pionierski – ogłosił między innymi Konstytucję Mirthiańsko-Wandejską o wyborze Ojca Świeckiego, która wprowadziła formułę konklawe z głosami ważonymi. Wprowadził zapomniany już dziś urząd komerusa. Stworzył pierwsze archiwandezje (w tym trzy w Mandragoracie) i, ku złości dzisiejszych modernistów, mianował archiksięciów, a nie arcyżenadynów. Za jego czasów Duch Świecki podążał jeszcze kędy chciał – zezwolił kom. Ryszardowi Miotke na wygłaszanie kazań w duchu katolickim, jednocześnie zaś zwalczał agresję ideologiczną Chrześcijańskiej Unii Jedności. Pod wpływem objawienia zrezygnował 14 maja 2005 r. z urzędu i udał się na pustynię Negev poszukiwać dalszego sensu.
  4. Raul I – Salwador Salwadori. Naoczny świadek wypadków winnickich w sierpniu '80. Wybrany 20 maja 2005 r., po piątym głosowaniu. Ustanowił nowe archiwandezje – Tropicany, oraz Scholandi. Wcielił świeckiego Altarina do Gwardii Leblandzkiej. Zwalczał heteryzm i czekanistyczny nieskrępowany koncyliaryzm (I Wandejski Sobór Sarmacji, Mirii i Tropicany został zwołany przez archiksięcia Grodziska Roberta Cz****skiego bez papieskiego wandosławieństwa – Raul I upomniał się wówczas o swoje prawa). Inaugurował V-światowe Dni Młodzieży w Winnicy, wyciągnął też rękę do monarchistycznych reżimów – sarmackiego i solardyjskiego. Pełnił posługę kapelana przy wykonaniu wyroku kary śmierci na zdrajcy Milewskim. Po długim urlopie, który spędził w jurcie Urbana I na pustyni Negev, abdykował 1 XI 2005 r.
  5. Sami Urban I – Świecki Troy, pierwszy Sarmata na tronie wandowym. Wybrany 6 XI 2005 r. Imię przyjął po Urbanie I oraz po Samim Hypii – ówczesnym filarze obrony FC Liverpool. Przeniósł Sedes Zenonicum do Wandowic i powołał Trybunał Świeckiej Inkwizycji, co wywołało spory konflikt z byłym archiksięciem Grodziska, który ostatecznie został skazany na 12 miesięcy wykluczenia ze wspólnoty za próby wpływania na przebieg konklawe. Uporządkował zasady wandonizacji, a na przewodniczącego komisji wandonizacyjnej wyznaczył tow. Khanda. Pod wrażeniem wydarzeń frodowickich, ekswandyfikował Michała Miotke. Potępił kłamstwo morvańskie i przypomniał znaczenie święta Grosse Nacht Gluck. Udzielał też licznych ślubów. Duch Świecki opuścił go w połowie 2006 roku.
  6. Bambuła XIII – Mateusz Michał Winnicki, osoba wybitnie zasłużona dla wandyzmu. 30 sierpnia 2006 roku wolą Najwyższego Konklawe wybrany Papieżem, przyjął imię Bambuły XIII, by podkreślić swoje v-urodzenie w kraju zamieszkanym głównie przez v-czarnoskórych (Baridas). Podjął trud uporządkowania sytuacji w kościele, podzielonym na konserwatystów i modernistów. Stworzył podwaliny dla dzisiejszej struktury Kościoła. Zwalczał herezję Wanda Kryszne i wspierał Opos Vandi w walce z bravogirlizmem, mianując towarzysza Altharina rzecznikiem Stolicy Wandowej. Pielgrzymował do Baridasu, a w ramach czynu społecznego czynnie uczestniczył w odbudowie Genosse-Wanda-Stadt. Wspierał walkę wyzwoleńczą Gnomów elfidzkich. Jego wandyfikat zakończył się wraz z ostatecznym opuszczeniem ciała Bambuły przez Ducha Świeckiego, we wrześniu 2007 r.
  7. Idi Amin I – Michał Czarnecki. Wybrany 21 II 2008 r. po długim okresie pustego krzesła i traktowany jako kandydat raczej konserwatywny. Jego wandyfikat nie obfitował w wielkie wydarzenia, głównie ze względu na połączenie z funkcją Mandragora Socjogramu. Po przeciagającej się walce z chorobą, zmarł na marskość pochwy pod koniec września 2008 r.
  8. Cizia Bokassa II – Wielu imion i nazwisk Bonawentura Romocki, gnom. Jak dotąd najniższy wzrostem Ojciec Świecki. Jego wybór 11 X 2008 r., wzbudził wiele kontrowersji. Ogłosił obecnie obowiązujący, szeroko krytykowany Kodeks Świeckiego Kościoła, zreformował wiele świeckich instytucji. Uważany za zwolennika koncyliaryzmu i osłabienia władzy papieża; wspierał frakcję ekumeniczną i nieortodoksyjną egzegezę Pism, dopuszczajacą między innymi stosunki heteroseksualne i kazirodztwa. Rezygnację ogłosił 12 marca 2009 r.
  9. Che Sztandar Patapon I – Alchien d’Archien. Ojciec Świecki z dalekiego kraju, dreamlandzki generał i polityk, wybrany 8 czerwca 2009 r. Z jego kandydaturą wiązano spore nadzieje. Zapowiedział i otworzył Sobór Powszechny, który uporządkować miał ciągnące się od lat nieścisłości. Powołał też do istnienia Towarzystwo Mirthowe, pod przewodnictwem Lorda Dartha Kanzlera. Niestety, przygnieciony wyjątkowo ciężką odmianą realiozy, zamknął się w swojej rezydencji i żył przez wiele miesięcy jak pustelnik, przyjmując tylko nielicznych pątników. Ostatecznie stwierdzono opuszczenie jego ciała przez Ducha Świeckiego 12 kwietnia 2010 r.
  10. Paryż Kaddafi VII – Ivo de Folvil-Arped-Karakachanow. Wybrany w marcu 2011 roku po trwającym ponad rok okresie pustego krzesła. Opowiadał się za stanowiskiem pośrednim między modernizmem, a progresywizmem. Zniechęcał do picia dietetycznej coli. Objął specjalną troską wiernych dreamlandzkich, powołując protonat personalny w Weblandzie. Odnowił Towarzystwo Mirthowe, nadając mu nowy statut. Walczył również z herezjami, potępiając biedaizm w bulli Verdammen sie! Duch Świecki opuścił jego świeckie członki szóstego listopada 2011 r., po krótkotrwałej, ale ciężkiej chorobie.
  11. Barack Osama XXIII ― Towarzysz Grigorij, zasłużony dla Świeckiego Kościoła jako proton Precelkhandy syn ziemi wandejskiej. Pasterzem wandowej trzódki został wybrany po niezwykle dramatycznym (według doniesień powołujących się na wiarygodne źródła wandykanistów erbokańskich) konklawe, w grudniu roku wandowego 2011. Swoją posługę zaczął od rozprawy z rewizjonizmem neokefaszystowskim − bullą Artikiel XIX is sehr gut! uciął dyskusje nad postulatem wykreślenia z Kodeksu ŚKW artikielu zrównującego wandejską awangardę proletariatu z awangardą kościelną; jak mawia mądra maksyma, Wandowice szprahen − frage geszlosen. Papa ostrożny, wspierający umiarkowane i tradycjonalistyczne skrzydła hierarchii, wspierający prerogatywy Ojca Świeckiego, tępiący heretyków. Odnowił i upiększył rezydencję w Wandowicach, gdzie najczęściej przebywał. Nie spełnił wszystkich pokładanych w nim nadziei. 8 maja 2012 roku wandowego jego ciało zostało opuszczone przez Ducha Świeckiego.
  12. Brawo Bydgoszcz I ― doktór Zbyszko Broniek, wybrany 21 maja 2012 jako kandydat kompromisu po 15 głosowaniach na Placu Żenady. Początkowy okres wandyfikatu upłynął mu na leczeniu wyjątkowo ciężkiej odmiany realiozy. Czas rekonwalescencji spędzał w położonej w Górach Kocich rezydencji Kasztel Gandalfa, nie odwiedzając Wandystanu, co wywołało poruszenie w narodzie, z kulminacją w masowych manifestacjach rowerowych dnia 11 lipca 2012. Zmarł w Sanatorium Ludowym w Winnicy dnia 2 sierpnia 2012 roku na zaawansowaną postać marskości pochwy kombinowanej z realiozą.
  13. Hodża I ― Michał Kiełbasa-Krakowski, wybrany w lipcu 2012, abdykował w listopadzie tego samego roku po przeprowadzeniu od poczatku do końca Soboru i wprowadzeniu w efekcie zmian w Kodeksie ŚKW i obsadzie stanowisk kościelnych. Ojciec Świecki po raz drugi (wcześniej jako Idi Amin I).
  14. Nicolae Rosicky I ― Timan Demollari, znany również jako Timios Kiechajas. Wybitny polityk, artysta, strateg piłkarski, mistrz v-świata z reprezentacją Sarmacji. Wybrany 29 listopada 2012 roku, przybrał imię Nicolae Rosicky I, na cześć Nicolae Ceausescu i Tomasa Rosicky'ego. W pierwszych 4 miesiącach wandyfikatu nieprzerwanie przesiadywał w Kasztelu Gandalfa, oddając się dumaniu i ustawianiu futbolowych strategii. Na wniosek Michała Feliksa powołał Zakon Arsenalitów z klasztoru świeckiej Benfiki, krzewiący etykę i moralność futbolową. Duch Świecki opuścił go wiosną AW 2014
  15. Wziernik V ― akć Pupka, archiksięć GWS, mandragor senior, wybitny działacz społeczny, kulturalny i wojskowy, elektron Lebencity, wybrany 9.12.2014 po ponad półrocznym okresie sedis vakanz. Jego wybór poprzedziły znaczące spory na łonie kościoła między stronnictwami betonowymi i modernistycznymi, a także aktywnościowymi a luzackimi. Duch świecki opuścił go 1 rewolutego 2020 tuż po ogłoszeniu reformy Kodeksu ŚKW.
Strona stanowi własność ŚKW. Zezwala się na wykorzystywanie pochądzących z niej materiałów w celach niekomercyjnych.